Audytor - Doradca energetyczny - Świadectwo energetyczne

Klimat w naszym kraju zmusza do ocieplania budynków. Z zasady warstwę izolacji termicznej, choć często mniejszej grubości niż w innych krajach europejskich, mają budynki nowe. Termomodernizacji poprawiającej izolacyjność termiczną przegród budowlanych poddawane są stopniowo budynki zbudowany w ubiegłym wieku. Jest to konieczne, by ograniczyć wydatki na ogrzewanie. Z pośród dostępnych materiałów termoizolacyjnych największą popularnością cieszą się: wełna mineralna oraz styropian. Przyjrzyjmy się styropianowi i jego „krewniakowi” polistyrenowi ekstrudowanemu.

Styropian
to polska nazwa handlowa ekspandowanego polistyrenu. Otrzymuje się go poprzez spienienie granulek tworzywa podgrzanego parą wodną. Granulki przekształcają się w sklejone ze sobą, porowate wewnątrz komórki, pomiędzy którymi znajdują się niewielkie pustki powietrzne. Materiał nie jest odporny na działanie wielu rozpuszczalników organicznych, ma niską skuteczność jako izolacja akustyczna. Jednak jest lekki (10-40 kg/m3) i bardzo dobrze izoluje cieplnie, właśnie dzięki porowatej strukturze.
Przy produkcji styropianu często dodaje się środki obniżające palność. Wytworzona w ten sposób odmiana określana jest jako samogasnąca – przestaje palić się po odsunięciu od źródła ognia. W budownictwie można stosować wyłącznie ten ostatni rodzaj styropianu, oznaczany zgodnie z wymogami unijnymi, symbolem EPS, od angielskiej nazwy produktu: expanded polystyrene. W Polsce w odniesieniu do wyrobów z tego materiału obowiązuje norma krajowa PN-B 20132:2004. „Wyroby ze styropianu (EPS) produkowane fabrycznie – zastosowania”. >>> Więcej w numerze 9/2009

Autor: Hanna Czerska