|
|
|
|
Wiedza fachowa
|
15.07.2010 |
 Dla zapewnienia właściwej ochrony cieplnej budynku istotne jest rozwiązanie wielu zagadnień projektowych. Wśród nich znajdują się liczne niepozorne detale, które mogą mieć znaczący wpływ na efekt końcowy. Jednym z takich szczegółów jest profil cokołowy stosowany przy ścianach dwuwarstwowych w miejscu połączenia termoizolacji ściany z termoizolacją cokołu.
Część producentów systemów ociepleń proponuje, niezbyt szczęśliwe pod względem ochrony cieplnej, rozwiązanie w postaci profi li cokołowych z ocynkowanej blachy stalowej lub aluminium. Materiały te mają wysoki współczynnik przewodności cieplnej, a element z nich wykonany mimo niewielkiej grubości 0,5-1,3 mm powoduje znaczne straty ciepła. Stanowi on rodzaj żebra chłodniczego, które odbiera ciepło z powierzchni cegieł i odprowadza je poprzez warstwę termoizolacji do środowiska zewnętrznego. Z wpływu tych strat na bilans energetyczny niewiele osób zdaje sobie sprawę, także wśród projektantów i wykonawców. Więcej w numerze 04/2010. |
|
|
15.07.2010 |
|
Badanie szczelności powietrznej obudowy budynku tzw. „Blower Door Test” wykonane zgodnie z PN-EN:13829 trwa od 1 do 2 godzin. W tym czasie można dokonać kilku niezależnych serii pomiarów dla nadciśnienia i podciśnienia, wstępnie oszacować wartość współczynnika n50, wskazać newralgiczne miejsca w obudowie budynku. Mimo że samo badanie trwa tak krótko, przygotowanie do pomiaru zajmuje znacznie więcej czasu.
Znalezienie zleceniodawcy
Pierwszym krokiem jest znalezienie inwestora, przekonanego, że warto przeprowadzić test szczelności budynku. Korzyści z wykonania takiej próby jest bardzo wiele – przede wszystkim zmniejszenie przyszłych kosztów eksploatacji. Test szczelności należy przeprowadzać w momencie, kiedy obudowa budynku zostanie już zamknięta i zostaną wykonane wszystkie elementy zapewniające jego szczelność (tynki, okna, drzwi zewnętrzne, wiatro- i paroizolacje, itp.), ale jeszcze przed pracami wykończeniowymi. Niestety jest to dokładnie ten moment, w którym większość inwestorów nie chce słyszeć o dodatkowych kosztach związanych z budową.
Druga grupa zleceniodawców to osoby, które mimo wykończonych, urządzonych i eksploatowanych budynków chcą sprawdzić jakość ich wykonania. Najczęściej powodem decyzji o przeprowadzeniu testu szczelności są dużo wyższe od oczekiwanych rachunki za energię i to często mimo oszczędnej eksploatacji domu.
Termin badania
Drugim etapem jest wyznaczenie odpowiedniego terminu badania. Warunkiem przeprowadzenia pomiaru – oprócz prędkości wiatru, która nie może przekraczać 6 m/s – jest także iloczyn różnicy temperatur między zewnętrzną a wewnętrzną obudową budynku i jego wysokości (wartość graniczna tego iloczynu to 500 m·K). Przy parterowych budynkach mieszkalnych warunek ten jest zawsze spełniony, ale w przypadku budynku użytkowanego należy także wziąć pod uwagę komfort jego mieszkańców, planując test np. przy -15°C.
Wstępne oględziny i ustalenia
Przedmiotem badania był budynek użytkowany (pomiar wg metody A zgodnie z PN-EN13829), wolno stojący, dom jednorodzinny, parterowy, niepodpiwniczony z poddaszem nieużytkowym, wykonany z bloczków Ytong z nieogrzewanym garażem w obudowie budynku. Powierzchnia użytkowa bez garażu to 117 m2, a kubatura ogrzewana 313 m3. Wymianę powietrza w budynku zapewniał system wentylacji mechanicznej, nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła, połączonej z gruntownym wymiennikiem ciepła.
Przygotowanie do pomiaru rozpoczęło się od wizji lokalnej badanego obiektu, zlokalizowania wszystkich otworów technologicznych, zmierzenia kubatury, przeglądu instalacji grzewczej, wentylacyjnej i sanitarnej. Ustalono z inwestorem, że celem pomiaru będzie znalezienie nieszczelności oraz ich wpływ na parametr n50. Po zakończeniu tego etapu określono wstępny termin pomiaru z zastrzeżeniem jego zmiany w przypadku niekorzystnych warunków atmosferycznych.
Próba miała zostać wykonana na przełomie listopada i grudnia, ale ze względu na zbyt niską temperaturę test odbył się dopiero wiosną.
Przygotowanie do pomiaru
Urządzenie „Blower Door” zostało zamontowane w miejscu drzwi zewnętrznych i podłączone do komputera, który sterował całym procesem. Przed przystąpieniem do pomiaru szczelności została zmierzona prędkość wiatru oraz temperatury wewnątrz i na zewnątrz budynku. Zamknięte zostały wszystkie okna, drzwi łączące dom z garażem, kratka wentylacyjna w pomieszczeniu gospodarczym, szyber kominka w salonie oraz otwór wlotowy powietrza pod paleniskiem kominka. Wszystkie drzwi wewnętrzne zostały otwarte w celu wyrównania ciśnienia w całym budynku podczas pomiaru, a anemostaty wentylacji mechanicznej zaślepione (z tego powodu badanie przeprowadzono tylko na nadciśnienie z obawy odklejenia się taśmy przy podciśnieniu). Tak przygotowany budynek był gotowy do badania szczelności.
Współczynnik n50 dla stanu istniejącego
Pierwsza próba przy nadciśnieniu miała na celu wyznaczenie współczynnika n50 dla stanu istniejącego. Po ok. 20 minutach mieliśmy gotowy plik danych z pomiaru do dalszego przetworzenia. Próbę powtórzono jeszcze dwa razy, aby potwierdzić wyniki. Trzeba zaznaczyć, że sam współczynnik n50 nie jest znany od razu. Pliki z pomiaru poddawane są dalszej obróbce – specjalny program odczytuje wartość współczynnika dla warunków odniesienia.
Lokalizacja nieszczelności
Kolejnym punktem była lokalizacja nieszczelności. Już wstępne oględziny budynku pozwoliły na wytypowanie potencjalnych miejsc niekontrolowanych przecieków powierza, a test miał potwierdzić te przypuszczenia. Urządzenie „Blower Door” zostało nastawione tak, aby wytwarzało stałą wartość nadciśnienia równą 50 Pa i w ten sposób wymuszało ucieczkę powietrza z wnętrza budynku przez nieszczelności na zewnątrz. Żeby zobrazować to zjawisko wykorzystano pisak dymny, przykładając go kolejno do wcześniej wytypowanych miejsc i obserwując zachowanie się smugi dymu.
Główną przyczyną nieszczelności w budynku były: skrzynka rozdzielcza, drzwi do garażu, właz na poddasze, kasety rolet zewnętrznych, dylatacje płyt sufi tu podwieszanego, oprawy oświetleniowe.
Pomiar współczynnika n50 po uszczelnieniu
Kolejnym krokiem był pomiar współczynnika n50 po zaślepieniu w możliwie najprostszy sposób niektórych zlokalizowanych nieszczelności. Oklejone zostały taśmą papierową drzwi do garażu, właz na poddasze, skrzynka rozdzielcza, oprawy oświetleniowe oraz dylatacje sufi tu. Tak przygotowany budynek został poddany kolejnemu testowi szczelności.
Po opracowaniu plików z zapisów pomiarów można było przedstawić konkretne wyniki:
■ dla stanu istniejącego wartość współczynnika n50 = 3,0 h-1
■ po zaklejeniu nieszczelności n 50 = 1,7 h-1.
Jak się później okazało większość wykrytych nieszczelności była spowodowana brakiem łączenia folii paroizolacyjnych taśmą tuż nad stropem (informacja inwestora). Powietrze z wnętrza budynku przedostawało się na zewnątrz przez wszystkie miejsca w tych elementach, które oddzielone były od nieszczelnego stropu pustką powietrzną (podwieszany sufi t, ścianka na skrzynkę rozdzielczą itp.).
Niekorzystnym rozwiązaniem było również umieszczenie kaset rolet zewnętrznych po wewnętrznej stronie okna. Gdyby test szczelności przeprowadzono na odpowiednim etapie budowy, możliwe byłoby zlikwidowanie większości nieszczelności. Podniosłoby to komfort budynku i pozwoliło na efektywniejsze wykorzystanie możliwości odzysku ciepła w centrali wentylacyjnej oraz tym samym zmniejszyło koszty ogrzewania.
Błażej Szala |
|
|
15.07.2010 |
 Rozwój grzybów pleśniowych jest częstym skutkiem nieprawidłowych warunków panujących na po wierzch ni przegrody budowlanej. Jedną z przyczyn powstawania grzybów jest zbyt niska tempera tura powierzchni przegrody, spowodowana jej niedostateczną izolacyjnością termiczną. Powietrze – mieszanina powietrza suchego i pary wodnej – charaktery zuje się pewną zawarto ścią pary [1]. Wraz ze spadkiem temperatury wzrasta wil gotność względna powietrza, aż do osią gnięcia stanu nasycenia. Przy dalszym ochładzaniu powietrza na stępuje kondensacja pary wodnej.
Zjawisko kondensacji na powierzchni wewnętrznej przegrody uwarunkowane jest:
■ temperaturą i wilgotnością powietrza zewnętrznego i wewnętrznego,
■ jakością termiczną komponentu budowlanego,
■sposobem ogrzewania pomieszczenia (ogrzewanie ciągłe, okresowe z osłabieniem lub przerwami). Ryzyko rozwoju pleśni za chodzi już przy wilgotności względnej powietrza w granicach od 60,5% (w przypadku grzyba Xeromyces bisporus) do 65% [10]. Grzyby czerpią pokarm bezpośrednio z podłoża. Są to przede wszystkim cukry proste, amino kwasy, celuloza, skrobia, lub białko. Zapotrzebowanie grzybów na podstawowe sub stancje odżywcze może być znikome – dlatego mogą się rozwij ać również na po wierzchniach im niesprzyjają cych, np. na szkle [10]. Zagadnienia związane z procesem budowlanym normuje ustawa Prawo budow lane [8], która obejmuje również zagadnienia ochrony przed korozją biologiczną. Warunki projek towe stawiane komponentom budowlanym w tym zakresie, zawarte są w akcie wykonawczym do ustawy – warunkach technicz nych [7], które stanowią, że pod względem cieplno-wil got no ściowym zewnętrzna prze groda budowlana po winna być tak zaprojektowana, aby tempera tura jej wewnętrznej po wierzchni nie sprzyjała kon densacji pary wodnej umożliwiają cej rozwój grzybów pleśnio wych (Dział VIII, rozdział 4: Ochrona przed zawilgoceniem i korozją biologiczną). Sama jakość termiczna komponentu, m.in. warunkująca odpo wiednią temperaturę powierzchni, związana jest z jego jednorodnością geometryczną i materia łową oraz wartością współczynnika przejmowania ciepła po wierzchni [2]. Poza kondensacją powierzch niową w przegro dzie nie powinno występować zawilgo cenie wgłębne komponentu, narasta jące w kolejnych latach eksploatacji obiektu. Więcej w numerze 4/2010.
|
|
|
15.07.2010 |
|
Wymiana ciepła przez grunt jest zjawiskiem złożonym. Obliczenie strat ciepła przez grunt omawia norma PN EN ISO 13370. Jednak wykonywanie obliczeń według podanych w niej algorytmów jest skomplikowane. Uproszczoną metodę obliczania współczynnika przenikania ciepła elementów budowlanych w kontakcie z gruntem określa norma PN EN ISO 12831. W normie PN – EN ISO 6946 określono metodę obliczania współczynnika przenikania ciepła elementów budowli w kontakcie z powietrzem zewnętrznym. Natomiast norma PN – EN ISO 13370 (jak również metoda uproszczona z normy PN – EN 12831) dotyczy elementów w kontakcie cieplnym z gruntem. W przypadku podłóg typu: płyta na gruncie, podłóg podniesionych i nieogrzewanych podziemi współczynnik U liczy się na podstawie normy PN – EN ISO 6946 do poziomu wewnętrznej powierzchni podłogi, a w przypadku podziemi ogrzewanych do poziomu zewnętrznej powierzchni gruntu. Podłoga na gruncie izolowana lub nieizolowana na całej powierzchni
Zarówno izolowane jak i nieizolowane podłogi tego typu mogą mieć dodatkowo izolację krawędziową poziomą i/lub pionową. Metoda uproszczona obliczania Uequif wg normy PN – EN 12831 nie daje możliwości uwzględnienia izolacji krawędziowych, które można uwzględnić za pomocą metody dokładniej według normy PN – EN ISO 13370. Współczynnik przenikania ciepła zależy od wymiaru charakterystycznego podłogi B’ i całkowitej grubości równoważnej dt, zdefi niowanej jako:
gdzie: w – jest grubością całkowitą ścian zewnętrznych budynku włącznie ze wszystkimi warstwami, [m];
λ – współczynnik przewodzenia ciepła gruntu, [W/(mK)];
Rf – uwzględnia opór cieplny warstw podłogi. Zakłada się, że chudy beton pod płytą ma przewodność cieplną taką jak grunt i jego oporu cieplnego nie trzeba uwzględniać, [(m2K)/W]. W celu obliczenia ekwiwalentnej wartości współczynnika ciepła bez uwzględnienia izolacji krawędziowych stosuje się wzór:
■ dla dt < B’ (przypadek dla przegród nieizolowanych lub umiarkowanie izolowanych). ■ dla dt ≥ B’ (przypadek dla przegród nieizolowanych lub umiarkowanie izolowanych). W przypadku braku izolacji krawędziowej: Płyta na gruncie z izolacją krawędziową Podłoga typu płyta na gruncie, może mieć izolację krawędziową umieszczoną poziomo lub pionowo na obwodzie. Równania podane poniżej stosuje się w przypadku, gdy szerokość lub wysokość izolacji krawędziowej D jest mała w stosunku do szerokości budynku. Do obliczonego podstawowego współczynnika przenikania ciepła Uo według punktu powyższego dolicza się człon korekcyjny Δψ.
We wzorach na izolację krawędziową uwzględniono grubość równoważną d' wynikającą z izolacji krawędziowej: gdzie: R’ jest dodatkowym oporem cieplnym wprowadzonym przez izolację krawędziową: Rn – jest oporem cieplnym poziomej lub pionowej izolacji krawędziowej [(m2K]/w],
dn – jest grubością izolacji krawędziowej [m],
λ – współczynnik przewodzenia ciepła gruntu [W/(mK)]. Pozioma izolacja krawędziowa Równanie odnosi się do izolacji umieszczonej poziomo wzdłuż obwodu podłogi: Pionowa izolacja krawędziowa Równanie odnosi się do izolacji umieszczonej pionowo pod podłogą wzdłuż obwodu podłogi oraz ścian fundamentowych z materiałów o przewodności cieplnej niższej od przewodności cieplnej gruntu: Na rysunku pokazano izolację krawędziową na zewnątrz ściany fundamentowej. Równanie odnosi się także do izolacji krawędziowej od wewnętrznej strony ściany fundamentowej.
W przypadku podłóg z izolacją krawędziową ekwiwalentny współczynnik przenikania ciepła wynosi: Przedstawione wzory na ekwiwalentne współczynniki przenikania ciepła, stosowane dalej zgodnie z metodologią, we współczynnikach strat ciepła przez przegrody będące w kontakcie z gruntem, przedstawiają z dobrym przybliżeniem średni roczny przepływ ciepła. Jest to tzw. stacjonarna składowa strumienia ciepła. Obliczenia zmian sezonowych, a tym bardziej miesięcznych wartości strumienia ciepła przez przegrody w kontakcie z gruntem, wymagają obliczenia dodatkowych współczynników periodycznych uwzględniających bezwładność cieplną gruntu oraz amplitud wahań temperatur wewnętrznych i zewnętrznych wokół ich średnich wartości. Konrad Witczak
|
|
|
05.05.2010 |
|
Jakość termiczna budynku kształtowana jest już na etapie koncepcji i projektu. W zakresie lokalizacji obiektu, struktury i obudowy – przez architekta, a następnie – konstruktora, a w dziedzinie technicznego wyposażenia – przez projektantów branżowych urządzeń i instalacji sanitarnych oraz elektrycznych. Już na etapie założeń do projektu powinno się przeanalizować koncepcję energetyczną obiektu, weryfikowaną następnie przed zamknięciem prac projektowych (rys. 1). Dokumentacja projektowa dzieli się na budowlaną i projekt wykonawczy. W tym ostatnim podaje się szczegółowe rozwiązania projektowe przewidziane dla danego obiektu. Jednak ta część dokumentacji nie zawsze jest wykonywana. Może być pominięta w przypadku budynków o prostej konstrukcji, w których rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym wystarczająco, na potrzeby budowy, opisują obiekt. Prawidłowo wykonany projekt budowlany w zakresie branży architektura-konstrukcja (a także projekty branżowe instalacji) powinien przedstawiać nie tylko przyjęte rozwiązania funkcjonalno-użytkowe i konstrukcyjne, lecz także opisywać sposób wykonania detali – połączeń komponentów budowlanych jako miejsc szczególnie narażonych na zwiększoną ucieczkę ciepła (rys. 1).  |
|
|
08.03.2010 |
|
Przenoszenie ciepła przez przegrodę budowlaną można podzielić na jedno-, dwu- i trójwymiarowe, gdzie odpowiednio pole temperatury w przegrodzie zależy od jednej, dwóch i trzech współrzędnych (rys. 1).
Jednowymiarowa wymiana ciepła charakteryzuje pole przegrody, w którym rozpatrywany komponent jest jednorodny cieplnie, przy braku połączeń elementów, nośnych układów konstrukcyjnych bądź zakłóceń geometrycznych, np. w postaci przewężenia komponentu. Komponentem jednorodnym jest element składający się z warstw jednorodnych, tj. o stałej grubości i właściwościach cieplnych (współczynnik przewodzenia ciepła) jednorodnych lub takich, które można uznać za jednorodne. W takiej sytuacji ilość energii wymienianej przez przegrodę budowlaną, poza różnicą temperatury środowiska wewnętrznego i zewnętrznego, zależy głownie od grubości materiału i charakterystyki termicznej poszczególnych jej warstw (patrz ramka INFO). Więcej w numerze 2/2010.
|
|
|
08.03.2010 |
 Rozpoczynamy cykl artykułów przygotowanych przez specjalistów z firmy BuildDesk. Odświeżą one wiedzę niezbędną do zrozumienia zjawisk fizycznych związanych z obliczaniem strat ciepła w budynku. Każdy, kto zajmuje się zagadnieniami technicznymi wie, jak ważne są dobre podstawy teoretyczne. Bez nich trudno zrozumieć kolejne kroki, co w konsekwencji prowadzi do nieporozumień, a czasem utrudnia rozwiązanie problemów. Mamy nadzieję, że Akademia Dobrych Podstaw przyda się w codziennej pracy doradców energetycznych i ułatwi przekazywanie wiedzy klientom w przystępny i zrozumiały dla nich sposób. Transport energii cieplnej Ocena ilości traconej energii cieplnej z budynku ma ścisły związek ze zjawiskami, którymi zajmuje się fizyka budowli. Główną wielkość, czyli ilość energii (ilość ciepła) Q [J], oblicza się analizując zmiany strumienia ciepła Q• [W] w czasie. Strumień ciepła jest to ilość ciepła przepływająca między układami w jednostce czasu. Gęstość strumienia ciepła, q [W/m2], jest to strumień ciepła przepływający przez jednostkę powierzchni. Przy obliczaniu zapotrzebowania na energię do
ogrzewania, czyli strat ciepła, ważne są trzy ww. podstawowe pojęcia: - gęstość strumienia ciepła q [W/m2];
- strumień ciepła Q• = q · A [W] ;
- energia (ciepło) Q = Q• · t [J];
Na potrzeby obliczeń strat ciepła z budynku, gęstość strumienia ciepła obliczana jest ze wzoru: q = U(Ti – Te); gdzie: U – współczynnik przenikania ciepła [W/m2·K), (Ti – Te) – różnica temperatur pomiędzy środowiskiem wewnętrznym a zewnętrznym [K]. Współczynnik przenikania ciepła (U) wyraża ilość energii (w dżulach) przepływającej przez 1 m2 przegrody w ciągu 1 sekundy przy różnicy temperatur 1K po obu stronach przegrody. Na podstawie definicji współczynnika przenikania ciepła widać więc, że aby obliczyć ilość energii traconej przez całą bryłę budynku: - współczynniki przenikania ciepła (U, [W/(m2·K)]) poszczególnych elementów obudowy budynku mnożymy przez ich powierzchnię (A, [m2]). Dostajemy współczynniki strat ciepła przez przenikanie (Htr, [W/K]).
- Iloczyn współczynników strat ciepła (Htr, [W/K]) i różnicy temperatur (Te – Ti, [K]) odpowiada strumieniowi ciepła Q• [W]. Iloczyn ten odpowiada także mocy ciepła, jaką należy dostarczyć do budynku, aby przy danych współczynnikach przenikania ciepła U i powierzchniach przegród A, utrzymać w danej chwili zadaną temperaturę wewnętrzną.
- Ostatnim etapem obliczeń strat ciepła przez przenikanie jest iloczyn strumienia ciepła (Q• [W]) przez czas [s] trwania zadanej różnicy temperatur, np. przez okres jednego miesiąca (lub godziny). W jego wyniku otrzymujemy ilość energii [J] traconej z budynku w wyniku przenikania ciepła w ciągu trwania założonego okresu [s] (np. miesiąc, godzina) przy występującej w danym okresie różnicy temperatur (Te – Ti [K]).
- Więcej w numerze 2/2010.
|
|
|
02.12.2009 |
|
 Jednym z najlepiej wpojonych polskiemu społeczeństwu przez aktywny marketing poglądów na temat budownictwa jest konieczność tzw. „oddychania przegród”. Jest to zdanie na tyle rozpowszechnione i obowiązujące, że niemal nikt, słysząc ten termin, nie pyta o jego znaczenie i nie próbuje go podważać, a prawie każdy twierdzi, że chciałby mieszkać w budynku „oddychającym”.
„Oddychanie przegród”
Wszyscy twierdzą, że chcieliby mieszkać w „oddychającym” budynku. Tymczasem jeśli pada prośba o zdefiniowanie „oddychania”, to odpowiedzi nie są już tak jednoznaczne. Czasem wspomina się o wymianie powietrza przez pełne przegrody, kiedy indziej o usuwaniu tą drogą dużych ilości pary wodnej i stabilizowaniu w ten sposób wilgotności powietrza w pomieszczeniu czy wręcz o ratowaniu wnętrza przed zawilgoceniem i pleśnieniem. Zawsze jest to jednak zjawisko traktowane jako bardzo pożądane i niezbędne w „zdrowym budynku”.
Konfrontacja „oddychania przegród” z procesami fizycznymi zachodzącymi we wnętrzu budynku i jego obudowie zewnętrznej stwarza jednak całkowicie inny obraz zjawisk i warunków wilgotnościowych w budynkach. >>> Więcej w numerze 11-12/2009 |
|
|
07.09.2009 |
|
Klimat w naszym kraju zmusza do ocieplania budynków. Z zasady warstwę izolacji termicznej, choć często mniejszej grubości niż w innych krajach europejskich, mają budynki nowe. Termomodernizacji poprawiającej izolacyjność termiczną przegród budowlanych poddawane są stopniowo budynki zbudowany w ubiegłym wieku. Jest to konieczne, by ograniczyć wydatki na ogrzewanie. Z pośród dostępnych materiałów termoizolacyjnych największą popularnością cieszą się: wełna mineralna oraz styropian. Przyjrzyjmy się styropianowi i jego „krewniakowi” polistyrenowi ekstrudowanemu.
Styropian
to polska nazwa handlowa ekspandowanego polistyrenu. Otrzymuje się go poprzez spienienie granulek tworzywa podgrzanego parą wodną. Granulki przekształcają się w sklejone ze sobą, porowate wewnątrz komórki, pomiędzy którymi znajdują się niewielkie pustki powietrzne. Materiał nie jest odporny na działanie wielu rozpuszczalników organicznych, ma niską skuteczność jako izolacja akustyczna. Jednak jest lekki (10-40 kg/m3) i bardzo dobrze izoluje cieplnie, właśnie dzięki porowatej strukturze.
Przy produkcji styropianu często dodaje się środki obniżające palność. Wytworzona w ten sposób odmiana określana jest jako samogasnąca – przestaje palić się po odsunięciu od źródła ognia. W budownictwie można stosować wyłącznie ten ostatni rodzaj styropianu, oznaczany zgodnie z wymogami unijnymi, symbolem EPS, od angielskiej nazwy produktu: expanded polystyrene. W Polsce w odniesieniu do wyrobów z tego materiału obowiązuje norma krajowa PN-B 20132:2004. „Wyroby ze styropianu (EPS) produkowane fabrycznie – zastosowania”. >>> Więcej w numerze 9/2009
Autor: Hanna Czerska
|
|
| | «« start « poprz. 1 2 3 4 nast. » koniec »»
| | Pozycje :: 1 - 13 z 50 |
|
|
|
